Szklaneczka whisky

Dostałem dziś maila od organizatora tegorecznej edycji Pelikan Hub w Warszawie. Pisze on, że możemy go znać z forum o piórach albo ze spotkań piórowych. Możliwe że się znamy, byłem na paru takich spotkaniach. Poszukując jakichś informacji o nim zajrzałem na jego profil na Instagramie. Zdjęcia jak zdjęcia, w ogólnym wydźwięku bardzo podobne do zdjęć, jakie robią właściwie wszyscy miłośnicy pisania piórami wiecznymi, picia dobrej kawy czy golenia tradycyjnego. I pewnie jeszcze wielu pokrewnych grup zainteresowań. Czyli na zdjęciach ładne przedmioty leżące na ładnych meblach. Do tego kawa w ładnych filiżankach, szklaneczki whishy z butelkami dobrych trunków w tle. Jednym zdaniem "luksus z klasą".


Na pierwszy rzut oka takie zdjęcia wywołują myśl, że też bym tak chciał, że wspaniałe musi być życie w otoczeniu ładnego luksusu. Dobry, drogi samochód. Lub choćby tylko nietypowy. Ładne i drogie ubrania, meble, pomieszczenia. Dobre trunki godne konesera, jednego dnia jeden drugiego inny. Dobre pióra, raz Montblanc innym razem Pelikan czy Nakaya. Kawa pita w ładnych filiżankach, najlepiej jednego dnia w porcelanie miśnieńskiej a innego w porcelanie Łomonosowa. 


I nagle pojawił mi się w głowie zupełnie inny obraz. Zupełnie inna filozofia. Człowiek - nieco dziwak. Wierny swojej własnej modzie, ubierający się według własnego stylu. Niekoniecznie dbający o dobra materialne, choć nie oznacza to zamiłowania do biedy czy odrazy do bogactwa, równie dobrze kimś takim mógłby być milioner. Człowiek wypijający wieczorem szklaneczkę swojej ulubionej whisky, może nawet tej samej przez całe życie. Jakby miał coś napisać, to każdy by wiedział, że wyciągnie zawsze to samo pióro, taki sam notes. Kawa pita ze starego kubka, czy odziedziczonej filiżanki. 


I sam nie wiem, który obraz jest bardziej pociągający

Komentarze

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Sprzątanie

Jechałem tramwajem wyglądając przez okno. Był wczesny ranek i na ulicy nie było jeszcze dużego ruchu. W pewnej chwili ulicą, na którą patrzyłem, przejechała pędząc na sygnale karetka pogotowia. Pomyslałem, że ktoś miał pecha z samego rana i że pewnie to wypadek samochodowy. Po chwili ulicą przejechała druga karatka, również na sygnale, tak samo pędząc pustą ulicą. Druga myśl, że to musiał być duży wypadek. I tak jakoś przejąłem się tym wyimaginowanym wypadkiem. Ulica nadal byla pusta i po kolejnych klikudziesięciu sekundach ulicą przejechala, już nie na sygnale ale pędząc prawie tak samo, duża żółta śmieciarka. I nagle w głowie pojawiła się myśl: "A ta to pewnie jedzie posprzątać". I w jednej sekundzie jakiś cień zadumy nad kruchością ludzkiego życia, które może zostać w każdej chwili przerwane przez przypadkowy wypadek drogowy, zmieniło się w rozbawienie. I choć gdzieś tam próbowałem sam siebie powstrzymać przed tym, to obraz wypadku drogowego został przeslonięty scenką zami...
Czytaj więcej

Przed kościołem

Jechałem tramwajem z pracy. Siedziałem przy oknie od strony drzwi. Patrzyłem się na mijane ulice. Tramwaj dojechał do kościoła św. Marcina przy Puławskiej. Na chodniku, niedaleko bramy kościoła stały dwie kobiety. Pora była późna, było koło 19-tej, więc przez głowę przeleciała mi myśl, że kobiety te wyszły z jakiejś wieczornej mszy. Młodsza miała ok. 35-40 lat, starsza pewnie koło 60-tki. Gdy je zobaczyłem, młodsza wyciągała rękę, a dłoń miała przy twarzy starszej kobiety. Ten gest wyglądał jak gest pocieszenia, jakby chciała przytulić starszą kobietę. Ta starsza była ubrana, tak jakby była w żałobie. Pomyślałem, że wyszły z kościoła, najprawdopodobniej z mszy za duszę jakiegoś zmarłego bliskiego starszej kobiecie. Może tej starszej kobiecie zmarł ktoś bliski, a ta młodsza teraz próbuje ją pocieszyć. Wyglądało to tak jakoś smutnie. Po kilku sekundach młodsza odjęła swoją dłoń od twarzy starszej kobiety. Nagle zrozumiałem, co widzę. Młodsza kobieta przypalała starszej papierosa. W jedne...
Czytaj więcej